Çayır Gezgini’nin Anlattığı Bir Masal

Çayırlar uyanır, beyaz bir sis kaplamış her yeri.

Gece boyu dans eden perilerin ayak izleri 

hâlâ çiçeklerin üzerinde;

sabah çiyinde gizli.

Gün ışığı parladıkça 

kaybolur gider sırlar, masallar, hayaller;

 sis çekilir nazikçe

 ve gün başlar kendi ritminde.

Güneş aylakça oyalanırken gökyüzünde; 

ışığı süzülür yaprak aralarından narince.

Gölgeler dans eder, rüzgârla oyun oynar

ormanın zemininde oluşur türlü türlü şekiller.

Ve ben; 

beklerim altın saatleri,

küçük parıltıların izini sürerim; 

bazen bir yaban çiçeğinin tacında, 

bazen de bir yaprakta dinlenen  yusufçuğun altın kanadında.

Durdurmaya çalışırım zamanı, 

elimde kameramla, 

nefes almadan, 

kıpırdamadan, 

usulca.

Geceleri ise bir başkadır çayırlar.

Duyulur bazen uzaktan 

sessizliğin içinde homurtular.

Ve bil ki dostum, 

o gece işittiğim o sesler 

ne düşten ne de bir masaldan, 

bal gibi gerçektir; 

silinmez hiç izi hafızadan. 😅

Bazen bir tilki süzülür gece çayırın derinliklerinden; 

kuyruğu bir an görünür, 

sonra hop, kaybolur gider birden.

Görebilirsen tabii eğer; 

acelesi var hep gerçekten.

Bazen de susamış bir kirpi uyanır uykusundan, 

yavaş adımlarla ilerler,

sonra o da kaybolur kadife gecede

ve silinir tüm izler solan ışıkla birlikte.

Eğer ay utangaçsa o gece, 

inmem hiç vadinin içine.

Kenarından yürür, karanlığın ahengini bozmam bile bile.

Çünkü bilirim, onlara aittir gece.

Otururum bazen yol kenarındaki bir taşın üzerinde, 

yıldızları fotoğraflar, dalarım düşlere sessizce.

Aylaklık bu ya işte!

Ve sorarım sonra:

Kimiz? Niye varız? 

Neler bekler bizi Samanyolu’nun ötesinde, diye.

Sormaktan korkmam, öğrenmekten usanmam;

cevap değil, cesarettir ışığı canlı tutan, 

sonsuz gecelerde hep usulca yanan.

Bu gizli kovuğun içinde
minicik, unutulmuş şeyler; mucizeler, fısıltılar, 

yeniden doğan sihirler ve diğer tüm harikalar saklı.
Her biri kadim bir büyünün kalıntısı.

Bitkilerin Küçük Büyüsü

Bir tutam biberiye, bir iki defne, kekik, lavanta...

Dönüşür her biri zeytinyağlı sabunlara. Doğar tam bir cadı harmanı sonunda.🌙🪄

Şişedeki Kelebek

Çıkar çantamın derinlerinden
bazen küçük bir şişe içinde bir kelebek kanadı.
Belki yarım kalmış bir peri şarkısıdır.

Bir gün yeniden kıpırdarsa
yarım masal tamamlanır,
belki bir düş uyanır.

Mürekkep ve Tüy

Meşenin anılarından uzun uzun demlenmiş bir mürekkep,

alakarga tüyünden kalemimin ucunda bekler 

ve neredeyse her zaman bir bilmece gibi kıvrılan

yarım kalmış bir öyküye dönüşmek üzere...

Çantam  geniştir ama, 

sığmazsa da bulduklarım

koyarım hepsini birer birer ceplerime.

Bir Meşe Palamudu

Birkaç dal, birkaç yaprak,
bir iki küçük çiçek
ve bir meşe palamudu.

Küçücük kabuğunda
bir orman uyur.

Onu avucumda taşırken
yarının şarkısını duyarım,
umut dolu.

Toprak ve Taş

Bir avuç kil, bir iki taş.
Kullanırım bunları doğal boya yapımında;
sabırlı bir ustalıkla
dönüşür çeşit çeşit renklere,
bekler bir ressamı
eski bir deniz kabuğunun içinde.

Bir Zeytin Yaprağı

Ve bazen ceplerimin içinden çıkar
solmuş bir zeytin yaprağı,
hasat zamanından kalma,
hâlâ saklar güzel anıları.

Not defterimin sayfalarında
kurumuş papatyalar, solmuş yapraklar bekler;
yarısı hatırlanan, yarısı unutulmuş tarifler
ve çözülmeyi bekleyen bilmeceler.

Aralarda küçük haritalar,
yıldızlı gecelerde aceleyle yazılmış notlar,
ve yarım kalmış bir iki şiir.

Preslenmiş çiçeklerin yanında
mürekkep lekeleri,
kenarlara çizilmiş küçük kuşlar,
rüzgârın yönünü gösteren işaretler
ve sayfalar arasına düşmüş
bir iki çayır tohumu.

Bir köşede eski bir masalın izi.

Hepsi zamanı gelince uyanacak.

Sanki sessiz bir grimoire.

Henüz kapanmamış bir masal gibi.

Bazen de sessizce belirir bir ağacın dibinde yeni filizlenmiş bir meşe!

Peki ama niye? 

Sorarım hep, bilirsin beni işte!

Şimdi gelin, yaklaşın, 

hikayeyi benden dinleyin bir de.

Oyunbaz sincaplar, kurnaz alakargalar saklarlar tohumları toprağa, taşların arasına, derin kovuklara 

köklerin ve fısıltıların uyuduğu yerlere.

Kışa hazırlık tabii; plan ince!

Her küçük hazine saklanır dikkatle.

Ama bazısı unutulur, kalır geride.

Eh, doğanın huyudur , olur öyle.

Ve unutulanlar düşer toprağa,
her tohum iner toprağın derinliğine.

Kışın sessizliğinde kalmak için değil,
ilkbaharın şarkısı içindir bir de.

Günler kısalır, mevsimler döner.

Yağmurlar iner 

ve fısıldar toprağa nazikçe:

 “Zamanı geldi.” diye.

 İşte tam orada usulca belirir küçük bir meşe. 🌱

Ve yeni bir orman başlar böylece.

Bazen de bulurum soğuk, mavi bir taş; 

derler ki, çok eskiden Karadağ’ın doruklarında 

yaşarmış bir ejderha.

Alevi sinmiş toprağa, 

külleri dönüşmüş bu taşlara. 

Şimdilerde ise sessizdir.

 Ama unutulmuş hiç değil; 

beklemede sadece. 

Gerisi mi? 

Eh, o da bir başka hikâyede.

Bulurum bazen 

zeytin dalları arasında saklanmış boş bir yuva, 

bazen de  fırtınalı bir gecenin ardından
düşmüş, yerde.

Dallardan,
rüzgârdan
ve sabırdan örülmüş,

küçük bir sığınak.

Kimini saklarım,
kimini de zamanı gelince
yeniden bırakırım
ait oldukları yere.

Bazen gökten bir tüy süzülür,
siyah beyaz, benekli,
hafifçe eğri.

 Sessiz ormanda yankılanır bir ritm

tak tak tak, berrak ve düzenli;

bir ağaçkakandır bu, belli. 

Tüyden ve kanattan
küçük bir çekiç sanki.

Yaşlı bir meşeye ya da okaliptüsün yüksek gövdesine

yuva kurmakla meşguldur; 

Ne acele eder ne yorulur 

çalışır özenli.

Ve yaşlı ağaçlar
çok eskiden beri tanır bu  ezgiyi.

Tak, tak, tak…

Kimi zaman da açarım yelkenleri yeni hikâyelere.

Lodos sürükler kıyıya tahtaları binbir şekille; kabuklar, yosunlar, zarif, tuhaf varlıklarla birlikte.

Zaman, tuz ve dalgalar, en eski zanaatkârlar..

Taşları bile oymuşlar.

Ve bulurum bazen kumların arasında yuvarlak delik bir taş, 

halkası aşınmış yıllarla.

Sanki gizli bir geçit açar 

görünmeyen diyarlara.

Bakarsan içinden, fısıldar eski büyüler, 

belki bir peri belirir, 

belki gümüş saçlı bir denizkızı büyülü şarkısını söyler.

Ve bir anlığına gözlerimde
derin denizlerde parıldar,
tahtında sessizce oturan
kayıp bir kral.

Toplarım hepsini. 

Dinlerim hikâyelerini.

Okyanusun ninnisiyle birlikte  

defterimin sayfalarına inci gibi dizilirler

tatlı bir düş gibi.