Buradan itibaren yol mevsimlere açılır.
Sonbahar
Bu yol, yavaşlamayı bilenler için.
Sonbahar asla acele etmez.
Bu mevsim,
geriye bir kez daha bakmanın,
elde kalanı saymanın,
fazlasını rüzgâra bırakma zamanıdır.
Bu zaman toplanan izlerle konuşur.
Yol kenarındaki yapraklar,
ceplerde unutulmuş taşlar,
usulca bir kenara bırakılmış cümleler.
Toprak dinleyene ses verir.
Ne taşınacağını,
neyin bırakılacağını söyler.
Işık yumuşar,
adımlar ağırlaşır.
Her şey biraz geride kalır.
Ama kaybolmaz.
Kış
Burada dünya biraz susar.
Dışarısı uzaklaşır,
içerisi derinleşir.
Ateş yakılır,
eller ısınır,
zaman aceleyi unutur.
Bu kapıdan girenler
koşmaz.
Kalır.
İlkbahar
Her şey henüz tamam değildir.
Ama yol kendini göstermeye başlamıştır.
Toprak hafifçe kıpırdar,
adımlar temkinlidir.
Ne olacağı bilinmez
ama durmak artık mümkün değildir.
Bu sayfalar,
ilk adımı atanlar içindir.
Yaz
Günler uzundur,
gölgeler kısadır.
Yol sorulmaz bu mevsimde.
Patika zaten oradadır
ve seni tanır.
Bir süre kaybolmak,
burada
kabul edilebilir bir hâlidir.