AYLAK ÇAYIR GEZGİNİ

Nedir burası böyle?

Bir dergi mi? Belki.
Bir günce mi? Emin değilim.
Ya da çayırda bulunmuş eski bir defter.

Bak bu olabilir işte!

Aylak Çayır Gezgini,
mevsimlerin dönüşüyle,
yavaşlıkla
ve sıradan günlerin derin sessizliğiyle
şekil alan sakin bir dijital güncedir aslında.

Unutulmuş masalları arar ve
en sade anların içindeki o küçük, sessiz büyüyü paylaşır.

Burada başka bir ritim vardır.
Yarış yoktur, telaş yoktur.

Saatler yumuşar ve yavaşlar.
Adımlar hafifler.

Anlar bulutlara bakarak geçer.
Yürüyüşler bir hedef olmadan başlar.

Zaman, bir anın içinde derinleşir.

Belki bütün mesele budur.

Aylak bir gezgin nasıl olunur dersen,
katıl sen de istersen.

Yol, yürüyeni bekler.

Ve bulutlar…
Onlar çoktan hikâyeye katıldılar bile. 🌙✨

Buradan itibaren yol mevsimlere açılır.

Bu yol, yavaşlamayı bilenler için.
Sonbahar asla acele etmez.

Bu mevsim,
geriye bir kez daha bakmanın,
elde kalanı saymanın,
fazlasını rüzgâra bırakma zamanıdır.

Bu zaman toplanan izlerle konuşur.
Yol kenarındaki yapraklar,
ceplerde unutulmuş taşlar,
usulca bir kenara bırakılmış cümleler.

Toprak dinleyene ses verir.
Ne taşınacağını,
neyin bırakılacağını söyler.

Işık yumuşar,
adımlar ağırlaşır.
Her şey biraz geride kalır.
Ama kaybolmaz.

Burada dünya biraz susar.
Dışarısı uzaklaşır,
içerisi derinleşir.

Ateş yakılır,
eller ısınır,
zaman aceleyi unutur.

Bu kapıdan girenler
koşmaz.
Kalır.

Her şey henüz tamam değildir.
Ama yol görünür.

Toprak kıpırdar.
Yağmur hızlanır.
Yeşil çoğalır.

Adımlar temkinli başlar,
sonra hızlanır.

Ne olacağı bilinmez.
Ama durmak artık mümkün değildir.

Bu sayfalar
yürümeye cesaret edenler içindir.

Ve ilkbahar
çekinmez.
Çağırır.

Günler uzundur,
gölgeler kısadır.

Yol sorulmaz bu mevsimde.
Patika zaten oradadır
ve seni tanır.

Bir süre kaybolmak,
burada
kabul edilebilir bir hâlidir.